سپاس و ستايش خدائي را كه به انسان عقل و اراده عنايت فرموده ، تا با آن سعادت را از شقاوت تشخيص داده و خير و سعادت را در پيش گيرد .
براستي قضية ايمان و عقيده قضيه اي جانبي و جزئي از خلقت انسان نيست تا ما از آن غافل شده و يا آنرا سبك و كم ارزش شمرده و يا به بوتةفراموشي بسپاريم زيرا ايمان امري متعلّق به وجود و سرانجام انسان بوده و نسبت به او يك امر اساسي و سرنوشت ساز است ، در حقيقت انسان بدون ايمان همچون پري سرگردان در مقابل بادهاي جهل و بي ديني بوده و هرگز نمي تواند بر حالتي يا وضيعتي پايدار باقي بماند .
نعمت ايمان بصاحبش حياتي توأم با آرامش و آزاد انديشي و قانونمندي عنايت مي كند و بوسيلة آن به سوي پيشرفت و ترقي گام بر مي دارد ، با تكيه بر آن با دشمنانش مقابله و بر طريق حق پايدار مي ماند .
اي درودشت تو باقي تا ابد
نعرة لا قيصر و كسري كه زد ؟
رمز إلّا الله كرا آموختند
اين چراغ اول كجا افروختند
ايمان حقيقي است كه خداوند آنرا در چشم بندگانش محبوب و دوست داشتني گردانيده است تا محيط زندگي خود را با آن بيارايند « و لكن الله حبّب اليكم الايمان و زينه في قلوبكم و كرّه إليكم الكفر و الفسوق و العصيان».
دريافتن لذت و شيريني ايمان :
ايمان هم از خود لذتي دارد كه مزه و طعم آن با اشياءديگر فرق مي كند و از خود
معجزه هائي را مي آفريند . عارف رباني جنيد بغدادي مي فرمايند « اگر پادشاهان و ملوك بدانند كه ما مؤمنان در چه لذّت و سروري به سر مي بريم ، بر ما شمشير مي كشيدند » . پادشاهان سرزمين با آن لذتي كه از ملك و قدرت و فرمانروايي خود مي برند ، هرگز به آن لذت و سروري كه دوستان خدا در مناجات خالصانه و عبادت خاشعانه بدان رسيده اند نخواهند رسيد .
ملك دنيا پرستان را حلال
ما غلام ملك عشق لايزال
پيامبر گرامي (ص) و پيشواي دعوت ما راه روشني را كه انسان مؤمن بوسيلةآن لذت ايمان را در مي يابد به ما معرفي كرده است ، « ثلاث من كن فيه و جد حلاوة الايمان ، ان يكون الله و رسوله أحبّ إليه ممّا سواهما و أن يحب المرء لا يحبه إلّا لله و إن يكره أن يعود في الكفر كما يكره أن يقذف في النّار »
صحنه ههائي از ايمان و فداكاري :
اگر صفحات تاريخ را بر سر انگشتان تدبير ورق زده و به مطالعة آن بپردازيم بطور مسلّم در ميان آن نمونه هاي دلربا و شگفت انگيزي را خواهيم يافت و خواهيم ديد كه نسل اوّل مسلمانان چگونه با ده ي عشق نوشيده و شيريني و لذت ايمان را چشيده اند و با شنيدن دعوت اسلام در مقابل خواسته هايشان سر تسليم فرود آورده و با گفتن « ربّنَا اننا سمعنا مناديا ينادي للإيمان أن آمنوا بربكم فآمنّا » دستهايشان را در دست رسول اكرم (ص) گذاشتند و براي هر نوع فداكاري با جان و مال و خانواده آماده شدند .
آنكس كه تو را شناخت جان را چه كند
فرزند و عيال و خانمان را چه كند
نمونه اي از آن نمونه هاي صادق و با ده نوش عشق و محبت خداوندي حضرت زبير بن عوام است آن زمان كه عمويش او را در حصيري آويزان مي كرد و زير آن آتش مي افروخت و از او تقاضاي بازگشت به كفر را مي كرد اما وي در جواب مي گفت : « من هرگز كفر نمي ورزم » و ديگري در حاليكه بر چوبة اعدام آويزان است مي گويد :
لستُ أبالي حينَ اُقتَل مسلماً
علي أيّ شقٍّ كان في الله مَصرَعي
و يا يكي ديگر از قهرمانان شجاع زمانيكه در ميدان نبرد در حاليكه چند خرمائي در دست داشت خرماها را پرتاب كرده و به ميدان نبرد مي شتابد .
مستم زبوي يار و دوانم به سوي يار
جان چيست تا نبخشم و نرسم به كوي يار
آري ! در حقيقت چنين رادمرداني كه با خون سرخ خود صفحات تاريخ را رنگين و زمام آنرا با عزم و اراده ي خويش در اختيار گرفته اند همان كساني هستند كه تمدّن و پيشرفت و توسعه را در دنيا ترسيم نموده و در روي زمين چنان مملكت عظيمي را به وجود آوردند كه خورشيد آن هرگز فرو نمي تابد ، و تمام اين فداكاريها مرهون ايمان و لذّت جهاد و شهادت آنان در راه خدا است .
اندكي درون خود بنگريد ! آن چه ايماني
بود ؟! كه بزرگان پاك سرشتي با نوشيدن قطره اي از درياي بيكران معرفت الهي ، تمام وجودشان را فدية گسترش اين دين مبين نمودند و چونان پرو انگاني عاشق ، بر گرد جمال الهي سوختند و به ابديت پيوستند ، آناني كه هزاران بار ، نواي دلنشين مناجات و راز و نيازشان در دل شب تار ، طنين انداز شد و آواي خوش صبحگاهي تلاوت قرآن ، شاهد إخلاص و يكرنگي شان بود . چه شبها تا صبح نيارميدند و در فراق آفتاب روي محبوب ، برق چشمان اشك آلودشان ، شمع خلوت آسمانيان گشت ، و آن چه ايماني بود كه موسي توانست كاخ حلاوت فرعونيان « ذي الأوتاد » را در هم فرو ريزد ، اين را بدانيد كسيكه فقط به قبول لا اله إلا لله و به ايمان ذهني خود دلخوش دارد ، مادام كه در سنگر مجاهدين بدر و خيبر وعده ها را نيازمايد و سنتهاي حتمي تبدّل ناپذير خدا را تجربه نكرده باشد و تا پيروزي گريز ناپذير ايمان پر صلابت مؤمنين را بر تمام توانهاي جنگي دشمن بچشم نبيند و تا به حضور هميشة خويش در هنگامه هاي درگيري حق و باطل ، دشمنان جبهة دين را در چهره هاي گوناگون بازمانده نديده باشد چگونه مي تواند همچون بلال در مقابل شكنجه ها صبر و استقامت ورزد ؟ چگونه مي تواند لذت ايمان را از اعماق قلب احساس كند ؟ چرا مسلمانان امروزي روز به روز با انحطاط و شكست روبرو مي شوند و اهل باطل در تفكّر و تلاش خويش تا حد زيادي پيروز گشته اند .
علّامه اقبال لاهوري (رح) مي فرمايند : علّت شكست مسلمانان امروزي تضعيف شدن شعور ديني و خاموش شدن شعلة ايمان و مفقود گشتن قهرماني و شهامت اسلامي و عام شدن مادي گرايي و نفع اندوزي است .
آبادي ميخانه زويراني ماست
جمعيت كفر از پريشاني ماست
پس اي مسلمانان : تا كي در اين ذلّت و خواري بسر مي بريم و تا كي از دست كساني كه « ضُربت عليهم الذّله و المسكنة » تو سري بخوريم در حاليكه « إن العزة لله و لرسوله و للمؤمنين »
تا به كي در ذلّت پستي بسر
آدمي زادي كمي در خودنگر
اگر واقعاً مي خواهيد عزت از دست رفته باز آيد و فتح و پيروزي از آن شما باشد اگر مي خواهيد از چنان رستگاري برخوردار باشيد كه در پي آن هيچ شكست و انهزامي نيست و مي خواهيد روح مرده مسلمانان دوباره زنده شود پس بايد لباس فخرآميز ايمان را بطور كامل پوشيده ، تا به اين آرمانهاي بزرگ دست بيابيم .
بپا خيزيد مسلمانان كه عزّت باز مي آيد
روح مرده معنويت باز مي آيد
اگر شمشير در كف باشد مردانگي در دل
همان فتح مبين سروريت باز مي آيد
به اميد آنروزي كه با تجديد ايمان عزّت دنيا و عقبي را دريافت نمائيم .